Logo Burgevoogd

Mirjam is burgervoogd van Chad en Chod

‘Verschil maken in het leven van kinderen’

 

‘Deze jongens hebben iemand nodig die écht voor ze gáát. Die blijft.’ Mirjam, de burgervoogd van Chad en Chod vertelt.

 

 

Twee en een half jaar gelden kwamen ze bij haar, in gezinshuis De Kantelaar in Lichtenvoorde. Twee jongens, Chad en Chod[1], een tweeling van toen net 10 jaar oud, maar met een heel leven van onvoorspelbaarheid en trauma achter zich. Hun moeder was ergens in dat onrustige verleden overleden, oma had de voogdij, maar kon niet meer zelf voor de kinderen zorgen. Veilige hechting leek ver weg voor deze ‘mennekes’, zoals Mirjam ze liefkozend noemt. Het werd inderdaad een lange weg, die nog altijd niet is afgerond. ‘Toen ze hier net waren, als ik dan ’s nachts naar het toilet ging, stonden ze gelijk geschrokken boven aan de trap. Iemand die door het huis loopt, wat is er aan de hand, wat gaat er gebeuren, wat gaat er mis? Zo groot was hun gevoel van onveiligheid,’ vertelt Mirjam.

 

Nog altijd is de begeleiding van Chad en Chod intensief. Mirjam, geschoold en ervaren gezinshuisouder, schakelde een coach in die ook haar intensief begeleidde. ‘Het is hard werken,’ aldus Mirjam. ‘Maar niet alleen voor ons. Ook voor de jongens. Ik heb echt bewondering voor hun veerkracht en doorzettingsvermogen.’ Gaandeweg kwam ze steeds meer tot de conclusie dat één ding belangrijker is dan al haar professionele expertise bij elkaar: dat je er bént voor het kind. Onvoorwaardelijk. Zolang zij dat nodig hebben. Mirjam: ‘Deze jongens hebben iemand nodig die écht voor ze gáát. Die blijft. Veilige hechting is een proces dat continuïteit vraagt en dat is nou net wat deze jongens in hun leven zo gemist hebben.’

 

Presentie
‘Ik werk vanuit presentie, vanuit commitment,’ vult Mirjam aan. ‘Ik doe dit werk om verschil te maken in het leven van kinderen en jongeren.’ Dus ging het al een tijdje door haar heen dat haar rol in het leven van deze kinderen misschien wat minder vrijblijvend zou moeten worden. Niet de zoveelste hulpverlener die in het leven van de jongens voorbij komt, maar iemand die zich ook zelf bindt, die deel uit wil maken van de geschiedenis van deze kinderen. Zou ze behalve gezinshuisouder misschien ook voogd kunnen worden van de tweeling?

 

Ze schoof de gedachte van zich af. Ze wilde zich niet opdringen, niet weer een beslissing nemen over de jongens zonder dat ze daar zelf iets over te vertellen hadden.

 

Tot een half jaar geleden. De tweeling werd twaalf. Dat betekent dat ze zelf door de kinderrechter gehoord kunnen worden over hun toekomst. Oma wilde graag de voogdij overdragen. Oma wilde weer gewoon oma zijn voor de jongen, net als alle andere oma’s voor hun kleinkinderen: zonder formele verantwoordelijkheid, maar met alle liefde. Oma vroeg aan de rechtbank om beëindiging van de voogdij. De rechter zou ook de kinderen hierover horen. Tot ieders verrassing schreef Chad daarop een brief aan de rechter. Als je voogd een belangrijk persoon is in je leven, die je vertrouwt en van wie je wilt dat hij alle beslissingen kan nemen, bijvoorbeeld over de school waar je naartoe gaat, dan had Chad wel een idee wie dat zou kunnen zijn: Mirjam. Daar moest de rechter even over nadenken. Uiteindelijk werd toch Jeugdbescherming Gelderland met de voogdij belast. Maar tijdelijk en met de uitdrukkelijke opdracht om te onderzoeken of Mirjam die voogdij op termijn zou kunnen overnemen.

 

Geluk
‘We hebben echt gelukt gehad met de voogd,’ benadrukt Mirjam. ‘Ze begreep niet altijd direct wat de jongens nodig hadden, maar ze liet het zich geduldig uitleggen. Ze raakte overtuigd van de voordelen van het overdragen van de voogdij aan ons. Uiteindelijk heeft ze met volle overtuiging meegewerkt aan die overdracht.’ Om haar rol als voogd en als gezinshuisouder goed uit elkaar te houden, regelt ze niet zelf de formele aanvragen voor jeugdzorg voor de kinderen. Dat doet een onafhankelijke orthopedagoge, die Mirjam daarvoor speciaal heeft benaderd. In haar rol als voogd, dat wel.

 

Hoewel het nog niet erg gebruikelijk is dat gezinshuisouders ook voogd worden van de kinderen die ze onder hun hoede hebben, ziet Mirjam vooral de voordelen. ‘Het leven van deze jongens wordt hoe langer hoe meer een gewoon leven. Met professionele zorg, maar dat staat niet voorop. We zijn nu bijvoorbeeld in de slag met het voortgezet onderwijs, om te kijken welke school voor hen een goede keuze is. Regulier onderwijs, als het even kan, al zal dat voor Chod nog best lastig kunnen worden. Ik heb dan als voogd veel meer positie. Dat maakt het gesprek met die scholen en met de commissie voor het speciaal onderwijs een stuk overzichtelijker.’

 

Ondertussen raken steeds meer mensen bij het leven van de tweeling betrokken. ‘We bouwen samen aan een netwerk. Er is bijvoorbeeld een meisje dat ze kennen van YouTube filmpjes, die met ze gaat paardrijden. Op die manier groeit hun zelfvertrouwen en het vertrouwen in andere mensen. Ik heb echt bewondering voor de kracht die de jongens daarin laten zien, de lijntjes die ze weten te leggen met mensen.’ Dat vindt Mirjam eigenlijk veel belangrijker dan al die professionals om kwetsbare kinderen heen. ‘We organiseren zoveel drukte rond kinderen. Laatst kwam er een vertrouwenspersoon op bezoek hier. Weer iemand die de kinderen één keer ziet en dan zegt dat ze haar alles kunnen vertellen. Hou toch op. Zo werkt het niet in het leven van kinderen en al helemaal niet bij deze jongens.’

 

[1] Om redenen van privacy zijn dit niet hun echte namen.